Nog steeds wachten

Helaas hebben we de afgelopen week nog geen telefoontje gekregen. Iedere dag wordt het infuus door de thuiszorg vervangen en ondertussen blijven we in spanning wachten op dat ene telefoontje dat alles kan veranderen.

Toch proberen we, ondanks alle onzekerheid, ook leuke en ontspannen momenten te blijven beleven. Zo zijn we deze week met onze familie aan de Jansma-kant heerlijk uit eten geweest. Mijn zus, beide broers, mijn zwager en beide schoonzussen waren erbij. Het was ontzettend gezellig en fijn om elkaar weer eens rustig te spreken en samen te genieten.

We hopen dit nog heel veel jaren met elkaar te mogen doen. Iedereen wordt tenslotte een jaartje ouder en naast de ziekte van Pieter zijn er binnen de familie steeds meer zorgen en dingen waar we mee te maken krijgen.

Zo heeft mijn broer Keimpe vorig jaar een zware openhartoperatie gehad, waarbij hij meerdere omleidingen heeft gekregen. Gelukkig is de operatie goed verlopen en we hopen van harte dat hij nu nog heel veel jaren van het leven mag genieten.

Helaas heeft mijn zwager Jitze dezelfde K-ziekte als waaraan onze dochter is overleden. Dat maakt het voor ons extra verdrietig en confronterend. We hopen ontzettend dat er voor hem nog voldoende behandelingen mogelijk zijn en dat hij nog lang in ons midden mag zijn.

Juist daarom zijn de momenten waarop we met elkaar samen kunnen zijn zo waardevol. Even genieten van elkaar, samen lachen en praten en vooral proberen om niet alleen maar bezig te zijn met alle zorgen die er op ons pad komen.

Vanmorgen hebben we ook nog een heel waardevol moment gehad. We zijn bij onze kleinzoon Senne geweest, die op 12 september alweer 3 jaar wordt. Omdat het voor Pieter op dit moment verstandiger is om een verjaardag niet met een grote groep mensen te vieren, hebben we dit vanmorgen in kleine kring gedaan.

Het was misschien klein en eenvoudig, maar voor ons juist ontzettend waardevol. Juist in deze periode merken we hoe belangrijk zulke momenten met de mensen van wie we houden zijn. Samen genieten van de kleine dingen, mooie herinneringen maken en even niet bezig zijn met het wachten en de onzekerheid. Dat zijn de momenten die ons kracht geven en waar we dankbaar voor zijn.

En ondertussen gaat het wachten verder… Iedere dag hopen we dat de telefoon gaat en dat we het bericht krijgen waar we al zo lang op wachten: dat er een geschikt hart voor Pieter is gevonden. ❤️